کس از این شراب باقی نرسد به هیچ مستی
حتما می دانید منابعی که در زمین وجود دارد محدود است و هر کسی به میزان دسترسی که به این منابع دارد از آنها بهره می برد و به همین دلیل هم هست که عده ای با فقر دست و پنجه نرم می کنند و عده ای دیگر در رفاه به سر می برند و شاید به همین دلیل است که انسانها در بدست آوردن این منابع با هم مسابقه می دهند و نزاع می کنند
شاید قدیم ترها منابع زمین برای همه انسانها در مدت عمری که داشتند آنقدر زیاد و کافی بود که دیگر بر سر استفاده از آن اینچنین جنگهائی سر نمی گرفت و اگر هم می گرفت از سر افزون خواهی بعضی از آنها بود
شاید به همین دلیل هم بود که کسی به فکر استفاده بهینه از آب و زمین و دیگر منابع نبود کسی به دنبال گرفتن انرژی از خورشید یا گرمای درون زمین نبود شاید به مخیله کسی خطور هم نمی کرد که آب و خاک روزی کم بیایند و چیزهائی از این دست
نمی دانم چرا فکر می کنم انسانها امروزه بر سر کسب محبت هم با هم نزاع می کنند چرا معنویت هم به صحنه مبارزه تبدیل شده است آیا محبت هم محدود است آیا معنویت هم محدود است
شاید بپرسید که از کجا میگویی مردم بر سر معنویت و محبت نزاع می کنند ؟
می توانم بگویم اگر نگاهی کلی بیاندازیم خواهیم دید انسانهائی که به دنبال حالات معنوی و عرفانهای جدید التاسیس (این حرف دال بر بد بودن این عرفانها نیست)می روند و در ورود به این وادی ها تغییر موضع های فراوانی می دهند از سر یک احساس رقابت با دیگران است با دیگرانی که تنها سوژه رقابتند نه همراهی و مرشدی
آیا واقعا معنویت هم مثل نفت روزی تمام خواهد شد و ما اکنون در دوره کمبود منابع آن هستیم؟
پ.ن:امشب کودک خردسالی در طول پرواز گریه می کرد و نمی دانم چرا من از گریه او لذت می بردم... (یا به عبارت بهتر اصلا از صدای گریه آن نوزاد اذیت نمی شدم بر عکس همه...)
